... do wniosku, że moje portrety to strata czasu. Perfekcjonizm  mnie kiedyś zabije.
Ale od początku. Zaczęło się tak niewinnie...
Pewnego czerwcowego wieczoru stałam samotnie na moście zastanawiając się czy skoczyć, czy nie. Targały mną mieszane uczucia; z jednej strony wiedziałam, że samobójstwo to najlepsze rozwiązanie, jako że chroniczny brak weny nieustannie gnębił moją duszę wpędzając mnie w poczucie beznadziei; z drugiej strony - szkoda by było umierać, wiedząc, że nie dożyję historycznego wydarzenia, które będzie miało miejsce w 2012, i na które wielu z nas czekało - wejścia do kin Titanica w 3D.
Stałam nad przepaścią wpatrując się w nieskończone głębiny zbiornika wodnego. Temperatura wody mogła wynosić kilka stopni powyżej zera. W tak zimnej wodzie, jak ta tutaj pode mną, masz wrażenie tysiąca noży wbijających się w ciało.
Czy naprawdę powinnam z sobą skończyć w ten sposób? Czy Jack Dawson przybędzie mi na ratunek?
Na szczęście w jednej sekundzie moje wątpliwości zostały rozwiane. Ocalił mnie sam Pan Bóg. Zesłał mi znak z nieba przemawiając głosem w mojej głowie. Serio.
Głos nakazał:
„NARYSUJ KRISTEN STEWART.
PLAKAT Z JEJ WIZERUNKIEM ODNAJDZIESZ W NAJNOWSZYM NUMERZE BRAVO. POSŁUŻ SIĘ NIM W SWOIM PORTRECIE."
Ogarnięta trwogą przed ewentualnym gniewem Bożym, mogącym ujawnić się w wyniku sprzeciwienia się boskiej woli, chwyciłam za ołówek.
I to był mój błąd, którego efekty możecie podziwiać poniżej.

INTERPRETACJA FOTOGRAFII:

Mimo faktu, że Kristen jest niezaprzeczalnie piękną niewiastą, na zdjęciu, z którego rysuję, wygląda trochę jak Muppet.
Tak więc, swoim zwyczajem, narysowałam ją nieco ładniejszą niż jest w rzeczywistości.
Na dowód, że Bóg nie zrobił mnie w balona co do plakatu w Bravo, uwieczniłam go na fotografii. Nie Boga, tylko plakat.
Dodatkową zaletą może być to, że se możecie porównać portret do oryginału i w końcu przejrzeć na oczy i stwierdzić, że rysuję do dupy
Po lewo możecie podziwiać moją ekstraśną temperówkę-samochodzika.
A na głównym planie znajdują się narzędzia mojej pracy, z niewiadomych przyczyn ułożone na kształt mojej ulubionej angielskiej sentencji, która ciśnie mi się na usta za każdym razem, gdy spojrzę na ten portret. Nie jest to bynajmniej okrzyk zachwytu.


P.S Odnalazłam swoje nowe powołanie - gitarrrę. Po kilku miesiącach niezbyt intensywnych lekcji z YouTubem udało mi się zagrać coś na kształt melodii. Aż dwa razy.
P.P.S Myślałam o zrobieniu FAQ, gdyż rubryka „o mnie“ robi się trochę ciasna. Wszystkie, nawet najbardziej absurdalne (<3) pytania kierujcie na mojego maila, albo piszcie w komentarzach.
P.P.P.S. Nie zawaliłam rozszerzonej matury z angielskiego ;> Możecie więc spać spokojnie.
XOXO